Pochodzenie flagi karnej w futbolu amerykańskim ujawnione

Wyobraź sobie, że oglądasz intensywny mecz piłki nożnej, całkowicie pochłonięty akcją, gdy nagle na boisku rozbrzmiewa przenikliwy rybi róg. Sędzia sygnalizuje karę – ale kto ją popełnił? Jakie było naruszenie? Wśród ryczących wiwatów i hałasu na stadionie możesz być całkowicie zdezorientowany. Ten chaotyczny scenariusz był powszechny w meczach piłkarskich przed 1941 rokiem, dopóki innowacyjny trener nie zmienił wszystkiego swoim wynalazkiem: flagą karną.

Historia zaczyna się od Dwighta „Dike” Beede, trenera piłki nożnej na Uniwersytecie Stanowym w Youngstown. Trener Beede gardził rybimi rogami, którymi sędziowie sygnalizowali kary. Uznał je za drażniące i nieskuteczne – trudne do usłyszenia na głośnych stadionach i niemożliwe do jasnego zinterpretowania przez widzów i reporterów. Jak później wspominał Beede: „Nigdy nie podobał mi się dźwięk tego rybiego rogu. Myślałem, że jest okropny, po prostu irytujący”.

Zdeterminowany, aby rozwiązać ten problem, Beede wyobraził sobie system sygnalizacji wizualnej — coś natychmiastowego i jednoznacznego, co wyraźnie informowałoby o karach wszystkich na stadionie. Pomysł ten ostatecznie stał się flagą kary.

Mając na uwadze swój pomysł, Beede zwrócił się do swojej żony Irmy Beede – zwanej później „Betsy Ross of Football” (w nawiązaniu do twórcy flag z czasów wojny o niepodległość) – aby wcieliła swoją wizję w życie. Określił projekt: jasnoczerwony materiał z białymi paskami dla maksymalnej widoczności.

Zaradna i pomysłowa Irma ponownie wykorzystała dostępne materiały. Użyła czerwonego materiału ze starego kostiumu córki na Halloween i białego materiału ze zniszczonej prześcieradła. Aby flaga miała odpowiednią wagę do rzucania, w jednym rogu przyszyła ciężarki wędkarskie z pudełka Beede'a.

W rezultacie powstała 16-calowa kwadratowa flaga – czerwona z białymi paskami, obciążona ołowiem. Choć skromny pod względem materiałów, prototyp ten stanowił rewolucyjny krok naprzód w dziedzinie sędziowania piłki nożnej.

Flaga karna pojawiła się po raz pierwszy podczas meczu Youngstown State przeciwko Oklahoma City University na stadionie Rayen. Beede umówił się z trenerem drużyny przeciwnej Os Doengesem na przetestowanie innowacji i przekonał załogę sędziowską – sędziów Hugh McPhee, Jack McPhee, Bill Renner i Carl Rebele – do udziału. „Wyświadczcie mi przysługę, chłopcy” – powiedział im Beede. „Zamiast używać klaksonu, spróbuj rzucić te flagi, gdy grozi kara. Kibice i tak nie słyszą klaksonu. Potraktuj to jako eksperyment”.

Kiedy dochodziło do naruszeń, sędziowie zamiast trąbić w rogi, wystrzeliwali w niebo jaskrawoczerwone flagi. Sygnał wizualny natychmiast przykuł uwagę. Widzowie szybko zrozumieli cel flag i docenili przejrzystość, jaką wniosły do ​​gry.

„Dzięki flagom wszyscy na stadionie wiedzieli, kiedy coś się wydarzyło. To ogromnie pomogło” – zauważył Jack McPhee po meczu. Udany proces zapoczątkował piłkarską rewolucję.

Adopcja nie była natychmiastowa. Jack McPhee nadal używał flagi w innych meczach, w tym w pojedynku stanu Ohio z Iowa, którego świadkiem był major John Griffith, komisarz konferencji. Zaintrygowany „trzepoczącymi szmatami” Griffith zbadał sprawę i stał się zwolennikiem tej innowacji.

W 1948 roku Stowarzyszenie Trenerów Futbolu Amerykańskiego formalnie włączyło flagi karne do regulaminu, ugruntowując wynalazek Beede'a jako standardowe wyposażenie w całym kraju.

Oryginalny czerwono-biały projekt okazał się problematyczny - czasami komponował się z strojami graczy - a ołowiane ciężarki stwarzały zagrożenie dla bezpieczeństwa. W wyniku kolejnych prób sędziowie zdecydowali się na kolor żółty jako najbardziej widoczny i zastąpili ołów piaskiem, aby zapewnić bezpieczniejszy ciężar do rzucania.

Jack McPhee używał oryginalnych flag podczas historycznych meczów, w tym pojedynków Princeton-Yale i zawodów stanu Ohio, nawet w Rose Bowl przed 100 000 widzów. Choć wyblakłe, te pionierskie flagi znajdują się obecnie w Mosure Hall w Youngstown State na stadionie Stambaugh i stanowią namacalne przypomnienie ciągłej ewolucji piłki nożnej w kierunku uczciwości i przejrzystości.

Od rogów rybnych po żółte flagi – ta innowacja to coś więcej niż tylko wygoda sędziowania – ucieleśnia ciągłe dążenie sportu do lepszej komunikacji i zrozumienia widzów. Flaga karna jest zarówno praktycznym narzędziem, jak i filozoficznym oświadczeniem na temat ideałów sportowej rywalizacji.